Just believe dreams come true every day

65.

2011-12-11T14:09:00.000-08:00

Come fly with me, lets fly, lets fly away...

<3

64. Future starts today not tomorrow

2011-11-02T12:58:00.000-07:00

Kiedy szukasz swojego miejsca, rozglądasz się naokoło za planem na wszystko. Recepty, a im bardziej szukasz tym więcej masz wątpliwości. Coraz więcej "ale?", "dlaczego?", "czy aby na pewno?". Wszystko co jeszcze dwa lata temu wydawało się takie oczywiste, miało być miejscem dla Ciebie i już nie widzisz w tym sensu. Zamiast perspektyw są tylko kolejne góry. Coraz większe, a zapał z samego początku gdzieś tam się ulotnił. Jak to wszystko pogodzić i ułożyć. Trwać przy swoich decyzjach. Tak, to chyba jest najtrudniejsze.

63.

2011-09-24T13:27:00.000-07:00

Wszystko ucieka. Czuję jak przecieka mi między palcami. Jestem zagubiona. Zmęczona. Nie mam siły.

62.

2011-07-16T02:58:00.000-07:00

Moje miejsce jest tylko na szczycie.

61. I close my eyes, only for a moment, and the moment's gone

2011-05-15T10:22:00.000-07:00

60. Healing comes so painfully and it chills to the bone

2011-02-14T14:12:00.000-08:00

59. And the worst part there's no-one else to blame

2010-10-10T10:19:00.000-07:00

Can we pretend that airplanes in the night sky are like shooting stars.
I could really use a wish right now, a wish right now, a wish right now.

Myślę, że nie jestem przyzwyczajona do zazdrości w moim wykonaniu. Niczym nie uzasadnione zachowanie. Mam nadzieję, że się skończy, skończy już nie długo. Chyba tylko ona potrafi spowodować, że samotny wieczór nie jest tak przyjemny jak kiedyś. Chwile tylko dla siebie w tej chwili mają nieprzyjemny smak. Pora na trochę egoizmu, tak chyba będzie lepiej.

P.S. Życzenia do spadających gwiazd się spełniają.

58. A train has crashed into the wall around my heart and left the old me dead

2010-08-10T12:31:00.000-07:00

Zbieram się i nie mogę. Trzeci czy czwarty tydzień z kolei, żeby przypomnieć o swoim istnieniu na moim wirtualnym kawałku świata. Pusto w głowie. Chyba wciąż za wcześnie na pisanie czegokolwiek. Po prostu odkurzanie.

57. She wrote his name in marker in all her bras and underwear

2010-05-19T13:28:00.000-07:00

I'm a high school lover, and you're my favorite flavor
Love is all, all my soul
You're my playground love

56. We'll float. Take life as it comes

2010-04-15T07:51:00.000-07:00

Całkiem prawdopodobne, że zarzut "za dużo myślisz" jest całkowicie uzasadniony i wbrew wszystkiemu nie pozbawiony podstaw. Jednak w tym wszystkim nie potrafię się tego pozbyć. Łapanie chwil i oddechów, bo chyba jednak ciąży nade mną coś, albo ciąże sama nad sobą i z bezczelną premedytacją sama sobie zabieram to, na czym mi zależy.

Ale w tym wszystkim odkrywam, że im więcej myślę, tym mniej mam do powiedzenia komukolwiek. Tak to właśnie zaczyna wyglądać, znów.

55. You are the kind of person I was dreaming of

2010-04-06T09:37:00.000-07:00

Naprawdę czuję się jakbym upadła na głowę co najmniej.
Wszystko wydaje się takie pełne, sensowne.
Bardzo dużo endorfin czy innego szczęścia.
Odliczam minuty do piątku, chociaż widziałam Cię wczoraj.
Nie, to nie jest normalne. Nie, to nie jest w moim stylu.
A może jednak już jest.

i możecie wierzyć lub nie, ale wczoraj popłakałam się ze szczęścia.

54. I’m incomplete without you, I’d kill to taste your kiss.

2010-03-14T14:08:00.000-07:00

To jest nie do opisania. Naprawdę brakuje słów, za wiele tego szczęścia.
Aż dziwne.

53. It's not about you, it's me

2010-03-07T11:23:00.000-08:00

You don’t know somebody’s aching
Keep it in all in, somebody won’t let go
Of his heart, but the truth is…
Is painless let in your love show

Rozbita, ewentualnie roztrzaskana. Nie, żeby działo się coś konkretnego. Może to pogoda, zmęczenie, PMS czy inne nie wiadomo co. Paraliż wszystkiego naokoło. Nie wiem co ja tu robię. To chyba nie działa tak, że można mieć wszystko.
W jakiś dziwny sposób mamy specyficzną równowagę i wyżej niż jesteś nie podskoczysz. Ale chyba nie chcę być tu gdzie jestem. Problemem jest to, że nie mam żadnej alternatywy. Albo przynajmniej jej nie widzę.

Dziwne myśli w tramwaju, niekorzystne sny.
Może to nie jest rzeczywistość.

Dobrze, że jesteś Ty.

52. You’re guessing what I need I’m giving you a wonderful time, we enjoy life

2010-02-14T11:42:00.000-08:00

Tak bardzo słodko jak nigdy.
Zaliczam też w tym wszystkim upadki, ale jest najlepiej.
Tak bardzo, bardzo dobrze i żeby było tak jak najdłużej.

51. Then why do these tears come at night

2010-01-20T11:00:00.000-08:00

I wszystko jasne.

A wirtualny ogródek dobry nawet na największą złość (kłam się dalej).

50. Calling you to see. If you're okay when I'm not around

2010-01-13T12:23:00.000-08:00

"I will keep calling you to see
If you're sleeping, are you dreaming
If you're dreaming, are you dreaming of me
I can't believe you actually picked me"

Właśnie tak.

49. Be brave.

2010-01-06T07:21:00.000-08:00

be brave. live.

from: PrettyThin

48. There's nothing you can't do, Now you're in New York

2010-01-04T11:10:00.000-08:00

Wyjechałabym jak najdalej (tak dokładnie tam), ale już nie żeby uciekać. Tylko, żeby spełniać marzenia. Gonić za marzeniami. Inni chociaż o to walczą, a ja zamykam się w środku swojej głowy, bo boję się rozczarowań. Boję się, że tam gdzie zaprowadzę siebie mogę pogubić się bardziej niż zwykle. Blisko, bliżej. Za kilka lat, jak pozwoli na to czas, o ile nie będzie go zbyt mało na życie, a co dopiero na marzenia.

I zaczęłam nowy rok. W miłym towarzystwie, miłe początki. Który raz będę powtarzać, że lubię zaczynać od "nowa", a kolejny rok, kolejna dekada. Wiele temu sprzyja. Jak na razie nie mogę nawet narzekać na kiepskie początki. Układa się, kolejne elementy układanki do siebie pasują, bez zbędnych kombinacji. Oby jak najdłużej.

Czy jesteś szczęśliwa?
Chyba jeszcze zbyt wcześnie, żeby mówić o szczęściu.

"Street lights, big dreams all looking pretty,
no place in the World that can compare"

47. Never thought I was right, never thought we were wrong. It just seemed very nice to feel closer to you.

2009-12-28T10:27:00.000-08:00

Okres podsumowań. Nie za bardzo jestem do niego przekonana. Nie wiem,czy chcę podsumowywać ten rok. Z pewnością był nie mniej bogaty w różne wydarzenia niż poprzedni.
Jednak cały 2009 mimo wszystko spowity był cieniem swojego początku. Bo tak to jest, że czasem nawet nie zdążymy się pożegnać. Przeprosić. Czas, który zabiera to co ważne zwalił mnie na kolana, mimo że nie chciałam się do tego przez bardzo długi czas przyznać. Łzy zawsze były i będą oznaką słabości.

"-Martaaaaa! Dziadek po Ciebie przyszedł- rozlegał się krzyk któregoś z 'dyżurujących' przy wejściu do sali dzieci. Dziewczynka szybko sprzątała to czym akurat się zajmowała, zabierała rysunki z tego dnia i biegła pokazać dziadkowi. Gdy usłyszała już wystarczająco dużo pochwał, zabierała rysunkii chowała je do przedszkolnej teczki. Żegnała Panią Dorotkę lub Danusię i Panią Lucynę, przytulała Weronikę na do widzenia i wychodziła z sali łapiąc Dziadka za rękę. Schodzili na dół po schodach do szatni i już wtedy zaczynała się relacja z całego dnia. Co robiła, jak się bawiła, co jadła, jak było na placu zabaw. Dziadek słuchał, pomagał zmienić jej buty i słuchał, jakby opowiadała rzeczy najważniejsze na świecie. A ona się uśmiechała. Wychodzili z przedszkola i wtedy padało to ważne pytanie:
-A Jagoda jest u babci?
- Tak dzisiaj przyjechała- odpowiadał Dziadek
- To chodźmy po słodycze- tonem nad wyraz rozsądnym stwierdzała dziewczynka"

Naprawdę nie spodziewałam się, że taki dzień kiedykolwiek nadejdzie. Minął prawie rok, jak głupia płaczę wspominając cokolwiek i dopiero teraz jestem w stanie przyznać się jak wiele nocy zwijałam się z bólu. Z braku Ciebie. Mimo, że próbowałam przed tym uciec, gubiąc co chwilę drogę. Taki to był uroczy początek roku. Chciałabym Cię pożegnać. Puścić. Ale jeszcze nie potrafię. Przepraszam. Nadal gdzieś tam w głowie jest: "Wróci"

Później nadeszła wiosna i działo się wiele.
Znów pozwoliłam sobie na bycie zabawką w tamtych rękach. Chcąc sprawdzić i upewnić się, że już napewno nic wpadłam kolejny raz i naiwnie czekałam na deklaracje. I jak zawsze obeszło się bez nich. Jednak nie byłam na tyle daleko od brzegu, żeby się utopić. Skończyło się na kolejnym rozczarowaniu. I nadwyrężeniu mojego zaufania do świata.

Potem w skrócie. Matura, nie taka straszna. Boszkowo na weekend, było przyjemną ucieczką. Noc Świętojańska. Wyniki matury. Praca przy składaniu koszulek. Rekrutacja na studia. Chwila stresu, ale jak zawsze spadam na cztery łapy (oczywiście, chodzi jedynie o tę dziedzinę życia), bo koniec końców jestem na wyplanowanej w ostatniej chwili fizjoterapii.
Gdzieś tam po drodze przewinęły się mniej więcej dwa tygodnie samodzielnego życia na Biskupinie w towarzystwie czarnego kota. Koncert MGMT też był miłym elementem wakacji, co z tego, że zmarzłam i padało?
Końcówka września oznacza koniec mojej kariery zawodowej i początek tej studenckiej. Studia nie straszne, ludzie okazują się cudowni. Jednak październik to również z rozjazdy, wyjazdy. Każdy zaczyna żyć własnym życiem- kolejny z uroków studiowania. Ale na to nie trzeba narzekać.
I tak dochodzimy do końca roku. Szkoda, że można go nakreślić w paru słowach. Końcówka to ostatnie naście, to mam nadzieję, że tym razem nie zabawka, to całkiem udane święta.

Oczywiście przez cały rok przewijały się też elementy stałe. Falowo pojawiające się ED, zazwyczaj w chwilach, kiedy nie wiedziałam co ze sobą zrobić, gdy nie miałam czym zająć myśli uciekałam do tych starych przyjaźni. Z okazji postanowień noworocznych powinnam z nimi skończyć. Czas pokaże czy tak jak za każdym razem będzie to zamiatanie problemu pod dywan, czy w końcu definitywny koniec.

Jak mówiłam już od początku roku- mało prawdopodobne, żeby kolejny był tak fatalny jak 2009. Puszczam go wolno i pozwalam mu odejść, żeby z nadzieją spojrzeć na rok kolejny.
Który ma być lepszy.
Musi.

46. My heart's not made of plastic

2009-12-20T08:37:00.000-08:00

Wysoce nie-ok, kiedy prognozy zapowiadały raczej słoneczność i +ok.
Kwestia niewielkiej dawki "ufam" i ogromu zaniepokojenia.
A prognozy mają to do siebie, że nie muszą się sprawdzać.
A co najlepsze, kiedy jest huśtawka, rozchwianie to pośrodku tego całego chaosu pojawiasz się i jeszcze bardziej psujesz i dokładasz kolejne niepewności. Tu czy tam?

Chciałabym być pewna. To by pomogło i spowodowało wzrost ok.

Czytając czyjeś przemyślenia doszłam do wniosku, że chyba nie jestem dla siebie rozczarowaniem. Stoję tam, gdzie w jakiś sposób, pokrętny mniej lub bardziej, stać chciałam i nadal mogę iść do przodu. Więc przynajmniej z tego powodu, jest dobrze. Trochę pasuję do swojego życia i powoli zaczynam się do siebie przekonywać. Może nawet kiedyś się polubię.

45. Something in your eyes was so inviting

2009-12-17T06:24:00.000-08:00

Przedświąteczne ogarnianie wszystkiego chyba pora zacząć. W końcu jest przerwa, więc trochę w domu, trochę pomóc. Najwyższa pora.

Strach w mojej głowie nie zawsze daje mi spać. Kwestia ustalenia zasad. Mam nadzieję.
" 'Cause I've got me needing more of you. Guess I'm falling for you"

Znów spałam źle. Ale chyba to bez znaczenia.

44. Leave me nothing to remind me of this time now lost

2009-12-09T09:52:00.000-08:00

I zaczęłam ostatnie naście, które jak powiadają Ci bardziej doświadczeni- szybko mija. W chwili obecnej tego nie czuję, od niedzieli czas dłuży mi się potwornie, a też nie za bardzo wiem co z tym zrobić. Nie widzę w sobie zapału do pogłębiania swojej wiedzy i wszystko jak zawsze zostawiam na ostatnią chwilę. Taki mój urok, lubię potem rozwalać wszystko, bo czegoś nie zrobiłam i dawkę dodatkowego stresu. Tak, stres i jego efekty uboczne to jest coś co chyba lubię, skoro nie potrafię zmusić tego wszystkiego, żeby było "spokojnie". Lovely, wow.

43. Tak więc przez całe lato, zostawało u nas trochę zimy

2009-12-01T08:13:00.000-08:00

Skończyłam "Oko dnia" i z Jonathanem zaczęłam Grudzień. Miesiąc urodzinowo-świąteczny, chociaż na zewnątrz temperatury sięgają 10 stopni i nie czuje się nadchodzącej zimy.

Nie wiem co takiego jest w Carroll'u, ale jego książki przenoszą do świata magii umieszczonej w codzienności. Fantastyka, która przeplata się z rutyną życia bohaterów i nagle zmienia ich, burzy im wszystko, aby zrozumieli Coś. Chyba jakiś sens, ale nie do końca. Nie, żeby były to przepełnione życiową mądrością twory zawierające receptę na życie. Ale przynoszą spokój, otuchę. Opisują Wiedeń, miasto wybrane przez autoraz wyboru. Zresztą teraz, gdy przeczytałam zapis z jego bloga sama z chęcią bym tam zamieszkała, nawet w tych tylko jego zapiskach Wiedeń wydaje się magiczny, chociaż chyba nie bardziej niż każde inne miejsce. Wystarczy tylko patrzeć.

Wracając do samej twórczości, to jakoś w gimnazjum moje pierwsze spotkanie z Jonathanem nosiło tytuł "Białe jabłka", wygrzebane z półek maminej biblioteki. Nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, natchnienie nie wypełniło mnie po pierwszych zdaniach, a na zachwyt musiałam jeszcze trochę poczekać. Chyba to wszystko możnaby było nazwać miłością po stopniowym dostosowaniu się do siebie. Ja musiałam dojrzeć, a jego twórczość na mnie poczekać. Jakiś czas później dopiero zdecydowałam się kontynuować poznawanie wiedeńczyka z wyboru. "Szklana zupa" jako swego rodzaju kontynuacja, bo przecież najlepiej zachować jakąś ciągłość. Jednak "to coś" znalazłam dopiero w "Śpiąc w płomieniu", gdzie bajki z dzieciństwa nagle dotykają rzeczywistości. Otworzyłam się i całą resztę, nagle byłam gotowa pokochać jego prozę. Pozwolić jej nieco zmieniać mnie i kształtować. Nie były to książki bez echa, które po przeczytaniu odkłada się na półkę. To znaczy, nie wracam do nich, żeby się nie rozczarować. Ale myślami do nich wracam i wiem, że są tam- a jedna zawsze pod łóżkiem, żeby w razie czego otworzyć na losowej stronie i przeczytać kilka zdań. Tak po prostu, jakby miały mi zesłać oświecenie. Trylogia "Crane's View", z której cytat notabene znalazł się ileś tam notek przed tą (dokładniej z "Całując ul"), gdzie jednak kryminał i rzeczywistość przeważają nad fantastyką typową dla niego też pochłonęła mnie bez reszty.
Tak, Jonathan z pewnością zapisał się w mojej bibliotece jako jeden z tych "ukochanych". I tam też pozostanie na długi czas.

"Ilekroć w twoim życiu wydarzy się coś naprawdę istotnego – gdziekolwiek byś była – poszukaj najbliższego patyka i napisz na nim tę okoliczność i datę. Zbieraj patyki, dbaj o nie. Nie powinno być ich zbyt wiele. Co parę lat sortuj je, oddzielaj wydarzenia, które zachowują ważność, od tych, które ją tracą. Wiesz o co chodzi. Resztę wyrzuć. Kiedy się zestarzejesz, rozchorujesz albo będziesz pewna, że zostało ci mało czasu, zbierz wszystkie w wiązkę i spal ją. Dokonaj zaślubin patyków."

42. Unbreakable, like nothin' could go wrong

2009-11-29T10:42:00.000-08:00

"Psychiatrzy podkreślają, że często objadanie się traktowane jest jako namiastka miłości. Dlatego (...)pojawi się z większym prawdopodobieństwem u osób, które czują się samotne i niekochane. Wówczas ataki rekompensują te negatywne uczucia."

Do żałosnych należy to wszystko, co jest we mnie. Przykre, że czuję się najlepiej już po wszystkim. Przykre, że nie potrafię zapanować nad atakami histerii, ale nie potrafię też rozwiązać tego u źródła. Mam mętlik w głowie i układam miliony teorii spiskowych. Nie ufam, nie akceptuję. Znów bez stabilnych podstaw. Jak zawsze wszystko opieramy na powtarzalności. Przepraszam, jak tak dalej, znów i w kółko, cały czas i niezmiennie, kiedyś zabraknie sił, bardziej niż kiedykolwiek dotychczas. Dość.

41. It's all so different now, emotions burn me out.

2009-11-25T06:02:00.000-08:00

Myślę, że cały problem leży w anormalnej potrzebie poczucia że jestem potrzebna. Chcę czuć się ważna i niezastąpiona, mimo że rozum cały czas powtarza "Nie ma ludzi niezastąpionych".
Bo przecież nie da się ukryć, że zawsze można zastąpić, podmienić, albo nawet żyć bez. Niezależnie od tego, jak ważna była dla nas ta druga osoba.
Wchodzę myślami na grząskie tematy, samodzielnie powodując kolejne rozchwianie w sobie, co przecież jest bezsensowne. Ponoć oznaką dojrzałości emocjonalnej jest trzymanie myśli na uwięzi, czego zrobić nie potrafię.
Wszystko idzie powoli do przodu, już bliżej zimy niż jesieni, mija kolejny rok. Za nieco ponad miesiąc minie fatalny 2009, a ja czuję jakby przeszedł obok, ominął mnie mimo, że wiele się działo. Za wiele, a ja i tak stoję w miejscu
Jednak nieprzyjemne myśli trzeba zostawić na bezsensowne "blablabla" przy pomocy klawiatury i iść dalej. Jak zawsze do przodu, bo przecież nie da się inaczej.

40. Love is, like, really important. It's good to be loved. Even if it's only for one night.

2009-11-16T09:58:00.000-08:00

Cassie: I stopped eating, and then everyone had to do what I said. That was powerful.
Teacher: Did you enjoy it?
Cassie: … I think it was the happiest time of my life. But, I had to stop before I died because otherwise it wasn’t fun. You wouldn’t understand.
Teacher: You’re wrong Cassie.
Cassie: Did you … did you cut yourself too?
Teacher: People will do anything to work out why they feel bad, won’t they?
Cassie: Did you work it out?
Teacher: Like I said, i’m not supposed to help you with your exam.
Cassie: I want you to tell me.
Teacher: What?
Cassie: How to stop bad things from happening.
Teacher: Doesn’t work, does it? That’s why you have to start eating again.
Cassie: I fell in love …
Teacher: Ah, love. Why cut yourself when you can be in love?

39. I won't walk out until you know

2009-11-11T12:24:00.000-08:00

Nie spodziewałam się. Może chwilowo łapię równowagę, po dwóch tygodniach przechylania się z jednego obłędu w drugi. A przynajmniej wczoraj wieczorem trzymałam pion.

Stałam się niezwykle kłótliwo-płaczliwa. Moją mamę doprowadzam do wyjazdów z domu i łez, co w sumie nie jest nowością. Wzajemnie przepychamy się, aby tylko wytrącić drugą z równowagi. Taka walka nie wiadomo o co. Na siłę, próbujemy przekonać do swoich racji, co w żadnym wypadku nie ma najmniejszego sensu. Niestety każda kolejna mądrość życiowa z pokolenia wyżej psuje moją mozaikę, która i tak jest już wystarczająco szaro-bura. Proszę tylko nie zabieraj mi kolejnych kolorów... Agresywna obrona powoduje tylko pogorszenie sytuacji. Przepraszam, ale też proszę- spróbuj mnie zrozumieć. Koleżeński układ między nami nie jest dla mnie odpowiedni, nie rozerwiesz mnie. Zresztą i tak potem usłyszę, że jestem taka jak "oni", a Ty zawsze będziesz obca. Przepraszam, że przeze mnie znalazłaś się tutaj. W tym układzie, który jest taki, a nie inny.
Przepraszam.

*

38. She likes disco and tastes like a tear

2009-10-31T14:13:00.000-07:00

Pachnę Klein'owską wiecznością i wmawiam sobie, że istnieją rzeczy które w żaden sposób nie mijają. Robin Thicke w tle coś powtarza o pozostaniu młodym, a na spotkaniu z M. rozpatrywałyśmy kiedy nadejdzie pora na pierwszy botoks i wyśmiałyśmy jedną z nowszych komentatorek mody. Wieje jesienią i już mi zimno. Z chęcią ukryłabym się pod kołdrą, zakrywając się po sam czubek nosa i przespała to wszystko. Mam zmarznięte palce, zimną herbatę i chyba to brzmi jakbym narzekała, ale w sumie wcale tak nie jest. Będę się upierać, że jest dobrze do momentu, aż nie powiesz dość. Żałosne, ale właśnie tak to wygląda.

37. And I hear your words that I made up

2009-10-11T13:45:00.000-07:00

Zdeformowane obrazy przez odbicie ulegają jeszcze większym deformacjom. I wtedy patrząc na siebie oczami innych wydaje się, że mam twarz potwora. Może to tylko moje, wewnętrzne, neurotyczne, a więc również i do obrzydzenia narcystyczne postrzeganie wszystkiego.
Dziwne, ale w jednej chwili znów chciałam się wyprać od środka. Wyczyścić wszystko i poczuć błogosławioną pustkę. Dobrze, źle. Wszystko względne i narzucone. Chociaż teoretycznie, po co się przejmować. Obiektywnie, nie ma czym.
A ranek jak zawsze ześle coś nowego. Otworzy oczy i przeczyści duchowe wnętrzności.

Sądzę, że oczekuję niemożliwego.

36. Change-your-life-forever-tune

2009-10-05T11:42:00.000-07:00

Zaczął się nowy etap. Nie straszny, całkiem przyjemny w praktyce, bym powiedziała. I mimo jesiennych, zimnych wiatrów i innych pogodowych nieprzyjemności, ja jakoś chyba promienieję. Nie mam głowy do spoglądania wstecz, rozmyślania nad tym co robię dobrze, a co może źle. Na rozrywanie swojego sposobu bycia na miliony kawałków i obwinianie się za kolejne gafy towarzyskie. Nie ma już: "Co oni o mnie mogą myśleć?". Po prostu jestem, taka ot zwykła. Nic nikomu nie udowadniam i wszystko jest na swoim miejscu najwyraźniej. Otwieram oczy coraz szerzej i nie mogę się napatrzeć. Nagle znów mogę wszystko, nawet jeżeli boli mnie pół szczęki i czuję się niesymetrycznie uzębiona. I jeszcze tyle przede mną, tyle będę mogła zrobić.
"Nowość" jak zawsze odwraca moje życie i wywołuje uśmiech. Lubię zaczynać od nowa.

Krakowskim fanom MJ'a gratulujemy udanego "Beat it"
120 osób, 4 miejsca (tak jedno podwójnie, więc w sumie może i 5) dużo pracy włożonej, ale efektem była wspaniała zabawa.
Chociażby tu na Rynku.

35. Bonjour tristesse.

2009-09-21T11:44:00.000-07:00

"Oddychała przez usta, co chwilę wydając z siebie cięższe westchnienie. Oblizywała spierzchnięte od gorączki wargi. Czasem kaszlała, a jej kaszel brzmiał jakby miała za chwilę wykrztusić jakąś część siebie, która oderwała się tam- w okolicy serca. Dreszcze nie pozwalały jej na spokojny sen, co chwilę spazmatycznym ruchem przewracała się z boku na bok. Dręczyły ją koszmarne omamy, te które zawsze towarzyszą podwyższonej temperaturze. Oczy miały szklisty poblask i obojętność dla rzeczywistości. Balansowała na granicy jawy i snu. Koszmarny półsen. Między falami gorączki następowała przemiana. Zasnęła. Już po wszystkim."

34. let myself down

2009-09-09T08:17:00.000-07:00

Jestem krótką formą wypełniającą luki, z pozoru bezsensowną. Bang bang. Od klimatyzacji i braku słońca mam migreny i jestem zmęczona każdą częścią mojego ciała. Lubię narzekać, jestem zazdrośnicą i to nie byle jaką. A tak w sumie nie mam za wiele do powiedzenia.

33. kissing the beehive

2009-09-01T08:44:00.000-07:00

"(...)i mam wrażenie, że widzieliśmy się dziś po raz ostatni, zbyt wiele narosło problemów. Boli mnie to, bo było w tym związku wiele dobrego, ale widocznie nie wystarczyło. Wiesz, czego się jednak nauczyłem? Wiesz, co wreszcie dotarło do mojej pancernej mózgoczaszki? Niewielu jest ludzi, z którymi chcemy przebywać i z którymi jest nam dobrze przez większość czasu. Jeśli uda ci się kogoś takiego znaleźć, pamiętaj: walcz o niego. Walcz, żeby uratować związek. (...)Sęk w tym, że teraz wszyscy zbyt łatwo sobie odpuszczają. Łącznie ze mną. Najłatwiej obrócić się na pięcie i wyjśc. No to cześc, fajnie było. Kto następny?"

32. I'm gonna make you feel alright

2009-08-21T01:57:00.000-07:00

Doszukuję się w codzienności życia z pierwszych stron gazet. Czegoś ponadprzeciętnego, ale tego nie ma. Nie widzę. Nie muszę się układać. Nie jestem bałaganem. Wszystko jest okey. Po prostu jest i wystarczy.

31. I don't need her anymore. or maybe I do?

2009-08-17T13:54:00.000-07:00

Nie lubię chwil w których wraca. Wstręt dochodzi do granic możliwości. Znów wszystko toczy się wkoło jednego. Tylko dzisiaj. Może jutro. Pojutrze? A może pozwolę sobie na kolejne miesiące, kontroli nad całym swoim życiem. Bo wtedy czuję jakbym mogła wszystko.
Znów chcę zniknąć. Chcę, żeby było mnie mniej. Bez powodu, dla własnego widzi-mi-się. W końcu tutaj nie mogę być cukrową wróżką, lukrową panienką, marcepanową królewną.
Hej, znów witamy w świecie, który z bajką niewiele ma wspólnego. Żeby nie powiedzieć, że nic.

30. tu es ma came

2009-08-11T02:42:00.001-07:00

Wydawanie pieniędzy zostawia posmak szczęścia, krótkotrwałego, ale zawsze.

U mnie każdy dzień podobny do poprzedniego, taki najnormalniej zwyczajny na granicy obrzydzenia codziennością, ale nie mam prawa narzekać. Nawet muszę przyznać, że podoba mi się to wpasowanie w kontury. Tymczasowo są wygodne, ewentualnie od czasu do czasu uwierają, ale powoduje to tylko niewielki grymas na twarzy. Ot, tyle. Jestem szczęśliwa, najprawdopodobniej. Przecież wszystko mi się udało, moje życie układa się tak jak powinno. Albo ja się dopasowałam, albo w końcu ono dopasowało się do mnie. Tak mi się wydaje.

Zastanawiają mnie tylko te chwilowe objawy zazdrości, skierowane w stronę wszechświata. Skąd się biorą, skoro mam wszystko?

29. she comes, she leaves.she doesn't belong to anyone

2009-07-29T01:59:00.000-07:00

Play the game, the game gets played.

Nadal wierzę, że to ja tym razem będę ustalać zasady gry.
Albo, że tym razem nie będziemy już grać.
Game over. Przegrałeś mnie. Nie będę Twoja. Nie tym razem.
I miejmy nadzieję żadnym następnym.

p.s. nie lubię stanów jakie we mnie wywołujesz. jesteś jak nieuleczalna choroba.

28. you can come with me.

2009-07-24T05:06:00.000-07:00

"Nie licząc miłości, aktem największego optymizmu jest kupowanie butów. " (J.C.)

Tak więc moi drodzy ja i moje 13 par butów jesteśmy dowodem ogromnego optymizmu (gdyby finanse pozwoliły zapewne butów byłoby więcej, ale nie ważne). Nic dodać nic ująć. Ostatnio bywa mi błogo. Oby jak najdłużej.

27. Marie Antoinette

2009-07-22T03:44:00.000-07:00

"I'm your a-a-a-aphrodisiac, don't do nothing, just relax
Gives you a a a heartattack, just take your clothes off, this is overjack"

-This is ridiculous.
-This, Madame, is Versailles.

26. what about "breakfast at tiffany's"?

2009-07-07T01:45:00.000-07:00

"You know what's wrong with you, Miss Whoever-you-are? (...) You're afraid to stick out your chin and say, "Okay, life's a fact, people do fall in love, people do belong to each other, because that's the only chance anybody's got for real happiness." You call yourself a free spirit, a "wild thing," and you're terrified somebody's gonna stick you in a cage. Well baby, you're already in that cage. You built it yourself. And it's not bounded in the west by Tulip, Texas, or in the east by Somali-land. It's wherever you go. Because no matter where you run, you just end up running into yourself."

25. It's you, it's you, You make me sing

2009-07-05T23:19:00.000-07:00

Źle śpię. Miałam nadzieję, że dzisiaj będzie inaczej, ale nie jest. Zmęczenie materiału i jest mnie trochę mniej bez moich starań, albo troszkę z moimi staraniami, ale niewielkimi.
Tak- mam życie towarzyskie. Jeszcze. Do tego doszłam wczoraj na wieczornym papierosie, więc nie powinnam narzekać.
A teraz czeka mnie ciężki tydzień, męczący, ale jeżeli dam radę to będę z siebie dumna.

Kolejny serwis na którym chciałabym życzyć lat sto dla Oldź. Dziewiętnastka już, ale to nie ważne w sumie jest ile. Ważne, że w ogóle. ;)

(jestem wyprana z mądrych myśli.)

24. results

2009-06-30T03:45:00.001-07:00

Jest lepiej niż się spodziewałam :)

znów czuję tą bezsilność.... to źle

23. I know I'm a mess he dont wanna clean up

2009-06-23T10:16:00.000-07:00

Jak się czujesz kiedy po długiej przerwie znów wymiotujesz swoim życiem. Ani to z nadmiaru, ani z braku. Po prostu- wracając do starych przyzwyczajeń, kiedy poziom znerwicowania już dawno osiągnął maksimum. Czujesz się czysta, pusta. Spokojna, wypłukana ze wszystkiego. Trochę trzęsą Ci się ręce, ale to chyba adrenalina. Dziwne rzeczy potrafią podnieść jej poziom we krwi. Przymykasz oczy- błogie zmęczenie organizmu. Jeszcze godzina, dwie i będziesz mogła pójść spać. Nie myśleć o tym wszystkim, wyłączyć się i pozwolić, żeby coś tak absurdalnego jak czas mijało gdzieś tam poza Tobą. Nie dotyczyło Cię. Kolejne kłótnie, komplikacje, niedomówienia są gdzieś tam, a może nawet wtedy ich nie ma. Wrócą, ale tylko wtedy, gdy w środku nocy otworzysz oczy i usłyszysz szmery z dołu. Niby jesteś ponad tym, niby Cię to nie dotyczy, przecież jesteś już jakby odrębna, ale każdy kolejny krzyk ściska Ci serce (jakie to tandetne).
I ta nadmierna potrzeba akceptacji. Ekshibicjonistyczna potrzeba ukazania swoich emocji, a zarazem wielki strach przed uchyleniem chociażby najmniejszego ich skrawka. W poszukiwaniu równowagi pokazuje się tylko to co powierzchowne. Wiem, że to tylko stan przejściowy, zaraz będzie dobrze. Za moment będzie normalnie, będzie po staremu. A może lepiej, żeby nie było, lepiej iść do przodu i coś w końcu zmienić. Potrzeba ucieczki przed problemami, ucieczki przed wszystkim. Odpoczynku w najpełniejszym tego słowa znaczeniu. Potrzeba nieistnienia.

Czemu to wszystko musi zataczać kręgi?

22. shut up and let me go

2009-06-18T03:18:00.000-07:00

Życie pisze dziwne scenariusze.

Wsiadasz do autobusu i bum. A potem jednak nic się nie dzieje. Trochę szkoda, ale zrobiłaś wszystko (na pewno?) co mogłaś.
Numer telefonu: zapisany
Wyrażenie chęci ponownego spotkania: tak
A jednak nie ma gotowej recepty.

I znów, kiedy sądzisz, że sprawa jest skończona po spotkaniu wracasz do domu zapłakana, bo cztery godziny to zbyt mało, a znów wszystko obeszło się bez jakichkolwiek deklaracji. Sprawa tyle razy uznana za zakończoną najwyraźniej dąży do nieskończoności, a ja nie jestem na tyle asertywna żeby definitywnie wszystko zakończyć.

Sekretem, aby dostawać to czego się chce, jest chcieć tego co się dostaje.

A. I chociaż rękami i nogami chciałam się bronić przed Wrocławską AM w końcu zalogowałam się do systemu rekrutacji i opłaciłam już swoje podanie na kierunek fizjoterapia. Jestem przepotwornie niezdecydowana! Mogę wszystko i nie potrafię się zdecydować. Okropnym jest mieć tyle możliwości.

edycja: 22 czerwca 2009.
Teraz mówię definitywnie- koniec, koniec, koniec. Mam dość. Kolejny raz pokazał na co go stać. Głupia byłam- też mi odkrycie. Tak. Tym razem mi się uda.

21. nothing left to say

2009-06-13T13:42:00.000-07:00

"Myślę, że potrzebuję wierzyć, że to działa.(...) Miłość. Partnerstwo. Przyjaźń. Idea, że kiedy ludzie się łączą, to już ze sobą zostają. Muszę zabierać ze sobą tę świadomość, kiedy kładę się w nocy do łóżka, nawet jeśli idę spać sama. To jest mcbealizm."

Ally McBeal

20. Bo, Ty jesteś anioł. Ja jestem trup.

2009-06-06T13:24:00.000-07:00

Idę przez miasto wydeptanymi przez siebie ścieżkami. Z każdym kolejnym krokiem w myślach obija się jakieś wspomnienie. Prowadzę ze sobą mniej lub bardziej udane dialogi. Wchodzę do kiosku: "Malboro i doładowanie do Orange za 5 zł". Do teraz po paczce papierosów nie ma już śladu (co jest nie tylko skutkiem mojego jako-takiego uzależnienia), a ilość wysłanych w ciągu dnia wiadomości osiągnęła 22. Idąc jednak znów zwaliłam te liche fundamenty mojego dotychczas. Znów postanowiłam wszystko układać według nowych zasad, które wydają mi się lepsze, mądrzejsze, dojrzalsze i bardziej przejrzyste. Czas pewnie pokaże, że będę musiała za jakiś czas układać od nowa, ale to jest w tej chwili nie ważne. Czuję się uporządkowana teraz, kiedy ostatnie pół roku wydawało mi się tylko marną imitacją egzystencji. Wszystko działo się jakby poza mną, bez angażowania moich emocji. Ich limit został przecież wyczerpany na początku roku, kiedy moje zagubienie osiągnęło istne apogeum. A poza tym się starzeję mentalnie, coraz częściej krytycznie patrzę na siebie i na innych. Na razie na końcu języka mam jedynie posmak zgorzknienia, ale to chyba i tak zbyt wcześnie.

A w wyobraźni uciekam do wyimaginowanych ramion, których nawet nie podejrzewam o istnienie. Ale i tak tęsknie za niemożliwym.

19. Showing you all the cards giving you all my heart

2009-05-12T05:19:00.000-07:00

Pamiętaj, nie należy sobie nic obiecywać. Będzie jak ma być. Nie powinnam tego tak bardzo przeżywać. Aż zapomniałam, że powinnam jeść... Słodko. Czekam na ciąg dalszy. Ale to nie znaczy, że jakikolwiek będzie.

"Let's get lost in lies,
We just don't care."

A matura nie taka zła, okazała się przerysowanym potworem. W sumie chyba nawet sympatyczna jest, przynajmniej do 30 czerwca. Wtedy może dopiero pokaże na co ją tak naprawdę stać ;) Na razie pełna dobrych myśli jestem, jednak mimo wszystko.

Ładowarka się spisuje, nawet bardzo dobrze.

18. I know you like it the way I do it private

2009-05-01T00:30:00.000-07:00

Doskonale zdaję sobie sprawę, że wzloty i upadki są moją specjalnością. Potrafię przez wiele dni latać w nieokreślonej przestrzeni, żeby potem w przeciągu kilku sekund spaść na ziemię i nieco się poturbować. A jednak nie narzekam. W sumie nie wiem na czym stoję i muszę się starać i za każdym razem przemyśleć kolejny krok. Tym razem nie mam ochoty na spontaniczność, tymczasowo mówię jej stop. Idąc powoli mam czas żeby dokładnie wybadać grunt po którym stąpamy.

Czerwona bielizna zakupiona, czarny długopis też. Czyżby matura?

Terapie chyba bywają skuteczne.

17. I guess it's just like breathing and not wanting to

2009-04-25T01:19:00.000-07:00

Jestem z siebie zadowolona.
Jestem wartością sama dla siebie i samą w sobie.
Panuję nad swoimi neurotycznymi zachowaniami.
Ludzie mnie nie oceniają na każdym kroku.
Nie odczuwam żadnej presji ze strony ludzi mnie otaczających.
Sama wyznaczam sobie przemyślane cele, na miarę moich możliwości.
Nie jestem zakompleksiona.
Nie mam żadnych obsesji.
Nie myślę cały czas o jedzeniu, wadze, kilogramach.
Jem to na co mam ochotę i nie mam po tym żadnych wyrzutów sumienia.
Przyjmuję siebie taką jaka jestem.
Nie ulegam huśtawkom nastrojów. Jestem zrównoważona emocjonalnie.
Wiem co mam robić ze swoim życiem....
Staram się być szczęśliwa.

rodzaj terapii?

ciężko jest porządkować siebie, kiedy tak naprawdę nie ma się pojęcia jak ten porządek ma wyglądać.

edycja: 26 kwietnia 2009

"(...)podświadomie chcesz krzywdzić mężczyzn. Chcesz, żeby oni cierpieli tak samo jak ty i Twoja mama cierpiałyście przez ojca wtedy kiedy on odszedł do innej kobiety. Nigdy mu tego nie wybaczyłaś, nawet gdy on już wrócił. Nigdy nie pozbyłaś się tej wewnętrznej nienawiści do ogółu gatunku męskiego. Sądzisz, że oni potrafią tylko krzywdzić, a ty nie chcąc tego doświadczyć sama robisz to jako pierwsza. Nawet większości z nich chciałabyś zniszczyć życie. Dziewczyno, wybacz, a będzie Ci łatwiej. (...)Krzycz, płacz, wyrzuć z siebie te wszystkie złe emocje, które się w Tobie gromadzą. Bez nich na pewno będziesz mogła coś stworzyć(...) Nikt Cię nie ocenia, sama stwierdź co w Twoim życiu było dobre, a co złe. Masz prawo do wolności.(...) Nie musisz zasłużyć na miłość kogokolwiek, miłość należy Ci się z samego faktu, że jesteś i tak samo ty kochaj innych: bezwarunkowo."

I hate being a mess. But that's who I'm.

16. series "our live" shot 167

2009-04-13T06:48:00.000-07:00

To nie jest tak, że mam jakieś potwory pod łóżkiem, albo i w szafie. Swoje prywatne potwory noszę w sobie i skrzętnie pilnuję, żeby nikt nie zauważył ich istnienia. Czasem jest to trochę wykańczające, ale daję radę. Chyba jednak jestem silną dziewczynką, mimo że chciałabym, aby czasem ktoś pogłaskał mnie po włoskach i w tym upewnił.

Powiem wam szczerze- robi się filmowo. Dobrze, w końcu! Zabawne są te zwroty akcji i komplikowanie wszystkiego, żeby później wyszło tak jak miało być na samym początku, ale musimy nieco pokomplikować sobie wszystko, bo po prostu, nie ukrywajmy- lubimy to. Wszyscy bez wyjątku ;))

Hm.. jednak L&M niebieskie i jednak palisz. Początkowa sztywność słów szybko zniknęła, po takiej nieobecności nadal dobrze się czuję obok. Jak ty to robisz?

15. Wiosna, wiosna, wiosna ah to ty.

2009-04-04T12:07:00.000-07:00

Jednak mam wiosenne postanowienie. Na pytanie: jak tam? (lub wszelaką inną jego formę) odpowiadać: świetnie.

Bo przecież tak jest.

14. turn back the clock

2009-04-02T10:09:00.000-07:00

A gdyby tak chociaż raz móc cofnąć czas?
Aby nie zacząć, albo nie skończyć. Mieć tą świadomość jaką dysponuję właśnie w tej chwili. Mieć zdolność przewidywania wydarzeń i sytuacji, aby ich unikać. Tyle razy już się ponoć ogarnęłam. Złudzenie. To wszystko chyba jest złudzeniem. Snem na jawie, jawa jest snem. A sen nie istnieje. Jak wiele innych rzeczy. Pierdolony obieg energii, obieg myśli, obieg elektronów.

Tak często w myślach jestem silniejsza niż naprawdę, marzę sobie, że wszystko zniosę i wytrzymam. A tak naprawdę jestem do niczego, nie potrafię się nawet kurczowo trzymać swoich postanowień.
i rada na przyszłość: nie słuchać różowych kogutów, potem one i tak nie pomagają.

Z gatunku: rozchwiane emocjonalnie.

"Nigdy Bóg nie będzie tak blisko
Tak czuły i dobry jak teraz
Nad horyzontem błyska się i słychać szczęk żelaza
Nigdy nie będzie takiego lata "

Głowa płata mi czasem tak dziwne figle. Coś w tym wszystkim jest. Wyobrażenia wyolbrzymione do granic możliwości. Ale po chwili już jest lepiej, muszę nauczyć się w końcu nad sobą panować.

13. Do it how you want it done girl

2009-03-29T11:44:00.000-07:00

Młoda dziewczyna
Lat osiemnaście
Prosi dziś Boga
"Od złego mnie zbaw"

chris june (mikołaj), "nad miastem"

Nieco nadziei na jutro. Marzenia nabierają kolorów- znów się pojawiły a teraz powoli nasiąkają barwami najprawdziwszej radości. W powietrzu czuję, że będzie się działo, a dzisiejszy deszcz był już tym świeżym deszczem wiosennym. Chyba koniec zastoju. Szczerze dziękuję mojej terapeutce Ani z Szumiących Topoli. Pora się obudzić, wyrwać, żyć. I tak właśnie będzie. Będziemy żyć.

"Zobaczyłem światło więc przyszedłem. Zadzwoniłem i otworzyłaś.
Nie przyszedłem rozmawiać, nie przyszedłem się kłócić,
nie przyszedłem prowadzić odwiecznej wojny. "
m.świetlicki "olifant"

edycja 30 marca 2009

12. Meddle

2009-03-20T12:15:00.000-07:00

"I remember all the things you promised her
And no one heard
I remember all the times you lied"

Dzisiejszy spokój funduje dawka nikotyny 0,7 mg. Niepewnie stawiam kroki, bo wiem że mogę się się zgubić ale z drugiej strony tak lubię błądzić.
Możemy zacząć od nowa? Kolejny raz? Kiwnięcie głową. Tak oczywiście, wiesz że ja lubię zaczynać od nowa. Słowo "nowość" wzbudza we mnie zachwyt. Wtedy przynajmniej przez chwilę wydaje mi się, że mogę wszystko i nic nie przegrałam. Od nowa jednak znaczy znów tak samo i kolejny raz tą samą drogą, jednak o tym mam się przekonać dopiero na jej końcu. Ciii... Taka mała niespodzianka prawda? Wypaliłabym West'y Silvery na jesiennej trawie przeklinając cały świat. Jednak mamy wiosnę i nie palisz, a ja mam tylko L&M'y Niebieskie. Więc tym razem może będzie inaczej?

"What do you do if someone you love really fucks you over?"

Patrzę na wszystko tak jakby mnie to nie dotyczyło. Uśmiechnięta śpiewam i tańczę. Śmieję się do was i do słońca kiedy tylko wyjdzie. Zaraz wiosna, wiosna, wiosna. Nowe życie, nowe pozory. Soki z warzyw, woda z cytryną, jedzenie poza domem. Na nic więcej nie czekam. Nie szukam już sensu. Nie przypominam o sobie, sama o sobie staram się zapomnieć.

"She's a mixed up girl in a mixed up world"

11. krzyczę

2009-03-14T10:15:00.000-07:00

tak...krzyczałam i jak zawsze, pusto. cisza.
jakbym wrzeszczała bezdźwięcznie.
płakałam, ale chyba suchymi łzami.

"mała, ja chcę scałować wszystkie Twoje łzy, chcę zabrać Twój ból"
szkoda, że tak daleko...

szkoda, że wszyscy jesteśmy tacy samotni.

10. hate.

2009-03-13T13:50:00.000-07:00

Nie lubię:
uzależniać siebie od życia,
uzależniać swojego życia od innych,
uzależniać innych od swojego życia,
uzależniać siebie od Ciebie.

W końcu i tak wszyscy będziemy sobie obcy i obojętni.

"But at night in the neighborhood
They call her amphetamine.(...)
She is perfect in that fucked up way(...)
Yeah you just take your pill
And everything will be alright(...)"

9. he's the one

2009-03-03T09:32:00.000-08:00

W sumie, żeby kiedy będzie źle powiedział: "Nie przejmuj się Kochanie, chodź pojedziemy odpocząć na Malediwy, a potem, potem wszystko się ułoży..."

A nawet i gdziekolwiek indziej. Ale, żebym mogła się schronić w jego ramionach kiedy się będzie walić i palić.

8. zniknięcie

2009-02-26T09:43:00.000-08:00

wprost idealnie załóżmy zniknięcie. wypadnięcie ze świata.
chcę wszystko wykrzyczeć. mój świat zaczyna się i kończy na mnie.
obsesja, obsesja, obsesja.
zmieniłam zapach. zmieniłam uśmiech.

najchętniej wymieniłabym cały układ pokarmowy. zasłużyłam- wiem. wracam- wiem.
to jest tak, że od niektórych rzeczy człowiek nie ma siły uciekać...

''Cause I know I'm a mess he don't wanna clean up
I got to fold 'cause these hands are too shaky to hold
Hunger hurts, but starving works, when it costs too much to love" f.apple paper bag
Ana Mia

7.

2009-02-15T10:43:00.000-08:00

"This is just one of those
Lonely night
The good times gonna come, oh,
The good times gonna come, oh yeah
The good times gonna come, ohh
The good times gonna come, yeah.
Need to know if you're letting go
It's alright, it's alright, it's alright"

siedzę i słucham "Belle" z musicalu Notre Dame de Paris. Masz mi coś do powiedzenia? Mogłam wtedy grać jakbym nie miała nic do stracenia. Wydawało mi się, że mogę coś stracić więc tego nie zrobiłam. Poźniej i tak zostałam z niczym, a Ty może pokazałbyś mi wtedy inny świat?

"I just wanted to kiss you.."

6. obsession

2009-02-11T12:48:00.000-08:00

Uśmiechasz się i masz wszystko gdzieś.
Żyjesz dla siebie, dla nikogo więcej.
Twoje życie ma być sensowne dla Ciebie.
Tobie je dano, zrób z nim co tylko chcesz.
W świecie bez Boga nikt Cię nie rozliczy, tylko ty sam.
Dlaczego masz sobie pluć w twarz, że nie byłeś szczęśliwy?
Już plujesz? A co będzie za 20 lat? Za 30? Jaki będzie ten rachunek pod koniec Twojego życia?
A może to właśnie jest koniec, za moment, za chwilę. Może zostało Ci tylko jutro, może miesiąc.

A Ty nie byłeś szczęśliwy z tym kim jesteś i co zrobiłeś. Czy to ma sens?
Żyj pełnią, dotykaj gwiazd, spełniaj marzenia, nawet jeżeli później mają się okazać nie tym co chciałeś. To i co z tego? Spełniłeś je. Nic więcej Cię nie obchodzi. Radość spełnienia. Nie odkładaj ich na jutro. Jutro może być za późno.

"Fuck it, I'll do it my way."

5. na ucho

2009-02-03T11:56:00.000-08:00

Wyszepcz mi sens ogólnego bezsensu, wtedy jak już nadasz wszystkiemu sens ja może wtedy będę mogła zacząć żyć. Szszszsz... Nie nie będę ścierać własnymi włosami kurzu. Staram się być samowystarczalna. Znowu.

Masowe łamanie serc mnie nie dotyczy, potrafię przejść na tym do porządku dziennego. W sumie, teoretycznie i czysto biologicznie nie potrzebuję już drugiej połówki. A za kilkanaście lat złudzenia dziękujemy. Tak wygląda mój stan na chwilę obecną, jednak nikt nie powiedział, że nic się nie zmieni. W tej chwili zmienność losu mnie ciągnie w dół, ale może za chwilę to właśnie jej będę zawdzięczać szczęśliwą zmianę mojego stanu. Nadal jest nadzieja.

Podziwiam osoby, które osiągają swoje cele. Sięgają poza horyzont i łapią marzenia niezależnie od tego w jakiej sytuacji postawił ich los. I nie poprzestają na swoich marzeniach, wyciągają ręce do innych tak jak do nich ktoś kiedyś wyciągnął rękę. Tworzy się taki krąg życzliwości przez który przepływa iskra prawdziwej nieskażonej dobroci. Bywają dobrzy ludzie, którzy są naprawdę Kimś niezależnie od wieku, stanu portfela czy nawet fizyczności. Nimi nie zawładnęły dekadenckie nastroje, sięgają wyżej, tak ponad siebie. Nie narzekają na swój los i żyją, bo czują tą wartość życia. Zdobywają kolejne szczyty marzeń wbrew wszystkim i wszystkiemu. Chciałabym być jak oni i znaleźć w sobie taką siłę, może nie koniecznie do realizacji swoich planów, ale dla marzeń innych.

Jutro mój "synek" kończy 4 lata. Sto lat kochanie moje najcudowniejsze. Mój promyczku słońca i maleńki słodziaku. Żebyś w końcu miał już łatwiej, żebyś zaczął mówić, żebyś był szczęśliwy i dalej rósł nam silny jak dąb. ;* ;*

4. hope it gives you hell

2009-01-31T13:48:00.000-08:00

jedyną pewną rzeczą we wszechświecie jest obieg energii i zmienność wydarzeń.

czymkolwiek jest przyjaźń jej sens zmienia się razem z nami wszystkimi. powinna dorastać razem z nami, być przy nas kiedy czujemy napady bezsilności i kolejny raz podnosić na nogi. jednak pogoń za "innym" szczęściem tak często spycha przyjaźń na bok, że nawet nie otwieramy ust, gdy pyta "co tam?". a ona jak wszystko na tym świecie ma granice cierpliwości.

granice braku ograniczeń. śmieszny okres nadchodzi, a może nawet już nadszedł. myślisz, że możesz wszystko- tyle przed Tobą osiągniesz to nad czym będziesz pracował: pieniądze, kariera, rodzina. układasz wszystko w jakiś cudowny plan: to, to i tamto, a to będzie później, a bez tego to może i się obejdę, a to musi być zaraz, bo później to będzie źle. i nagle nie jest już tak fajnie. hej, chyba coś mnie trzyma, ej coś nie pozwala mi... nie ważne.

marzenia są tylko do snu i ubarwiania codzienności. chyba nie do spełniania. nigdy nie wierzyłam, że coś takiego powiem Ja. dotychczas wierząca, że wszystko się spełni. cóż... przyrody nie przeskoczysz.

a jednak i tak po cichu mam nadzieję, że to jest błąd w obliczeniach, błąd w diagnozie, po prostu: zbyt płytko ktoś spojrzał, w głębi jeszcze tli się nadzieja. i nadal wierzę, że spełnią się marzenia.

3. teraz

2009-01-26T04:13:00.000-08:00

Znów zastanawiam się, czy nie pierdolnąć tego wszystkiego i po prostu rzucić się w wir. Wir wydarzeń nie myśleć: jutro, wczoraj, za tydzień, miesiąc temu... Istnieje tylko Teraz. I nie ma nic więcej, więc po co nad tym rozmyślać, snuć plany, wspominać.

Lubię pociągi. Lubię jechać gdzieś i... jechać. Po prostu. Chciałabym móc częściej, dalej...

Chciałabym żyć pełniej. Coś mi ucieka, coś przegapiłam, czegoś chyba nigdy nie będzie.

Znów obgryzam wargi.

2. pytania.

2009-01-21T04:51:00.000-08:00

Głowa jest przepełniona pytaniami sensownymi w mniejszym lub większym stopniu, a na niektóre naprawdę nie chce nawet znać odpowiedzi. Jak to powiedział Jonathan, lepiej nie budzić pytań, bo wtedy będzie ich zbyt wiele.

"Prawda jest jak tlen, otrzymasz zbyt wiele i się rozchorujesz."

Osoby o wysokim neurotyzmie są pobudliwe i chwiejne emocjonalnie, podatne na doświadczanie negatywnych emocji, często lęku, przygnębienia, poczucia winy. Są mało odporne na stres, mają obniżoną samoocenę. Osoby takie gorzej przystosowują się i funkcjonują poniżej swoich możliwości.

"Osoba, która doprowadza mnie do największego szału to ja sama."

1. pustostan

2009-01-18T23:03:00.000-08:00

nic dodać nic ująć. zbyt wiele osób dotyka moja głupota.
zbyt wiele rzeczy ruszyło jak lawina przysypująć wszystko.

zaciskam zęby ze złości na siebie. i nawet nie potrafię sklecić sensownego zdania. wszędzie emocje. burdel emocji złych.

i... mama jak zawsze miała rację.